Ana Sayfa > Sertab Erener Grammy’e koşuyor

Şimdiye kadar Sertab Erener'i iki kez konserde canlı izleme fırsatı buldum ve ikisinde de çok keyif aldım, sesine hayran oldum. Sanki sahnede o minyon kadın gidiyor yerine devleşen, sesi yükseldikçe güçlenen koca bir kadın ortaya çıkıyor. Bu nedenle röportaj için onu beklerken biraz heyecanlıydım. Bir de tabii niyetim ondan meditasyonun inceliklerini, yaşam enerjisini artırmanın yollarını öğrenmek. Çünkü uzun zamandır bu meselelerle ilgilenen Sertab Erener'in müzik kariyerindeki başarısında bu enerjinin payı büyük olmalı. Tüm bu etkiyi artırmak için olsa gerek yakın zamanda radikal bir karar alıp Demir Demirkan'la beraber Bodrum'a yerleşti. Bahçesinde sincaplar koşan yeşillikler içinde bir evde yaşıyor. Şu sıralar 11 Eylül'de Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda vereceği "Otobiyografi" adlı konseri için hazırlanıyor. 15 yıllık müzik hayatını müzisyen arkadaşlarıyla beraber sahnede kutlayacak. Diğer yenilik ise Painted On Water adlı albüm projesi. Albüm için 14 yöresel türkü yeniden düzenlenmiş ve İngilizce söz yazılmış. Projenin prodüktörlüğünü Norah Jones'la Come Away With Me adlı albümü için çalışan Jay Newland yapıyor. Ve işte röportaj zamanı. Sertab Erener dinlenmiş, enerjik ve esprili bir şekilde karşıladı bizi. Oturur oturmaz kabuklu pirinçten yapılmış pilavını ve yoğurdunu sipariş etti. Başladı yeni albümünü ve Bodrum'daki hayatını anlatmaya...

İstanbul'u bıraktınız ve Bodrum'a yerleştiniz. Bu kararı almanız kolay oldu mu?
Aslında bizim Bodrum'a gitmekteki amacımız yeni albümü sessiz, sakin bir yerde hazırlamaktı. Türküler üzerine çalışırken kafamız başka yerlere gitmesin istedik. İstanbul çok kaotik bir şehir ve sanki bu şehrin enerjisiyle sakin ve güzel şeyler üretilemiyor. Bu, bizi de olumsuz yönde etkiliyordu. Albümü Bodrum'da hazırlamak Demir'in fikriydi. Benim de çok hoşuma gitti. Zamanla tuttuğumuz ev, yaşadığımız hayat bizi o kadar mutlu etti ki Bodrum'a yerleşme kararı aldık. Zaten biz İstanbul'a pek uyum sağlayabilen bir çift değiliz. Örneğin gece hayatını sevmiyoruz. Doğanın içinde olmayı tercih ediyoruz. İstanbul'a sadece işimiz olduğunda geliyoruz.

Uzun süredir yoğun bir şeklide meditasyon yapıyorsunuz. Bu konulara ilginiz nasıl başladı?
Okuduğum birkaç kitap beni bu noktaya itti diyebilirim. Hep sormak istediğim sorularım vardı ve bunları bıkıp usanmadan sormaya devam ettim. İnançlar sisteminde sorular yok. Soru sormamak öğrenmeyi tamamen durdurmak demek ki; ben hâlâ öğrenmek istiyorum. O yüzden kendimi tanımaya yönelik olabildiğince çok kitap okudum. Bu, Demir'le başladığımız bir yolculuk. Kendi motivasyonumuzu yitirdiğimiz zamanlarda birbirimizi desteklemeyi başardık ve acayip iyi bir ikili olduk. İki yıl sürdü zannediyorum bu dönem; işi gücü bıraktık, dünyadan elimizi eteğimizi çekip günde sekiz-dokuz saat meditasyon yapmaya başladık. Sonra dengeyi öbür tarafta da kaybedince, aslında bunun çok da mantıklı bir şey olmadığını gördük. Tayland'a bir master'ı görmeye gitmiştik ve orada ikimiz de aydınlandık. 'Bizim yaptığımız da yanlış, bu şekilde davranarak yine bir inanç sisteminin parçası olduk' dedik. 'Her şeyden şüphe etmeye ve soru sormaya devam etmeliyiz' diyerek geri döndük. O zamandan beri bu içsel çalışmaları daha dengeli yapıyoruz. Her disiplinin kendine göre ritüelleri var. Bu ritüelleri de aynı şekilde algılayıp, onlarsız bir dünya olmazmış gibi düşünürseniz onlar da sizi disipline edip aynı din gibi bir yere çekiyor. O yüzden bu tür meselelere karşı da çok dikkatli yaklaşmak gerektiğini düşünüyorum.

11 Eylül'deki "Otobiyografi" konseriniz için neler düşündünüz?
15 yıldır bana emeği geçmiş, beni beslemiş, büyütmüş, çoğaltmış insanları; Sezen Aksu, Demir Demirkan, Özge Fışkın, Nil Karaibrahimgil ve Fahir Atakoğlu'nu sahneye alacağım. Konserde 'Ve şimdi karşınızda Sezen Aksu' diyerek insanları çağıracağım bir konsept olsun istemedim. Konseri şarkıların sözlerinden müzikli bir gösteriye çevirdik. 15 yılı öyküyle anlatacağım. Kalp ve zihin diye ikiye ayırdım sahneyi. Kalp ve zihinlerin çakışması, mutluluklarımı ve acıları göstermeye çalışacağım. Daha sonra konserin DVD'si de çıkacak.

15 yılda çıkardığınız albümler arasından sizin için özel olan var mı?
Evet çok net söyleyebilirim Sertab Gibi albümü. Kariyerimde ipi göğüsler o albüm. Albüm kapağından şarkılara kadar her şey çok büyük bir aşkla yapıldı. Benim için en özel albüm odur.

Yeni türkü albümü nasıl olacak?
Bu, tek başıma yaptığım bir proje değil. Merkezinde Demir ile ben varım; ama dünyanın birçok önemli ismi de dahil olacak. Türkülerimizin dünyaya dinletilebilir hale geleceği bir proje olacak. Türküler bu haliyle çok etnik. Onları, yabancıların da beğeneceği bir süzgeçten geçirip, içine dünyadaki en iyi müzisyenlerin becerilerini de katarak, türkülerimizi tüm dünyaya dinletmek istiyoruz. Düşünün; Al Di Meola Çanakkale türküsünü kendi hisleriyle çalıyor, ben de sesimle eşlik ediyorum... Bu bir büyü. Bunları kaydetmek için de çok yakın bir zamanda Los Angeles'a gideceğiz. Projenin adı Painted On Water (Suya Resim Yapmak)...

Yani ebru sanatını mı vurguluyorsunuz?
Evet. Projenin bir öyküsü olsun istedik. Ebru sanatını da bu albümle birlikte dünyaya tanıtacağımızı düşünüyorum. Projenin alt öyküsü bu. Suya resim yapmak, kalıcı değil; ama bütün renkleri bir araya getirmek, bütün bu dünyadan ve bizden çıkan kökün bir bileşkesi gibi suyun üzerine atılmış renkler gibi. Şimdi önemli ebruzenlerle görüşüyoruz. O şarkıların sözlerinden onlar ne hissediyorlarsa, onu suya aktarsınlar ve o resimleri albüme koyalım istedik.

Grammy'ye bu albümle mi gideceksiniz?
14 türkü olacak albümde. Ha Bu Diyar, Madımak, Burası Muştur, Zeybek Havası, Kaşık Havası gibi yurdun her yerinden türküler. Bu albüm, hayatımdaki en önemli proje. İnsanlar Grammy'yi gözlerinde büyütüyor. Bu, aman aman bir şey değil. Bir mucize değil, yapılabilir bir şey. Ne yapabileceğine inanırsan gerisi sorun değil. Bizde de o enerji var. Benim asıl derdim, Grammy'den önce insanlara unutamayacakları bir albüm hazırlamak.

İngilizce türküyü hayal edemiyorum. Eurovizyon'a giderken bile şarkının İngilizce olması tartışılmıştı. Sizce bu, nasıl bir yankı uyandıracak Türkiye'de?
Şimdiye kadar yaptığımız çalışmaları hem yabancılara hem Türklere dinlettim. Kulağı çok iyi olanlar bazı türküleri çıkarabiliyorlar ama çoğu hangisi olduğunu anlamıyor. Ama herkese çok ilginç geliyor. Ben yaptığım işe inanıyorum ve bu yüzden insanların ne dediğiyle ilgilenmiyorum. Bu konuda samimiyim. İlk şarkı söylemeye başladığımdan beri müzikte sınırsız düşündüm. Çünkü yaptığın işi ancak severek kendin için yaparsan mutlu olabilirsin. Tabii ki müzikte beğenmek ve beğendirilmek gibi bir durum var ama bu beğendirme meselesini minimale indirmek lazım. Çünkü çıkış noktanı karşındaki insanların ilgisi üzerine kurduğunda, bu senin kendi gerçek üretimin olmamaya başlıyor. Belki pazar kuralları bunları gerektiriyor ama ben hiç bir şekilde, hiçbir zaman pazarın o aranılan insanı olamadım. O oyunu oynayamıyorum, tamamen yapı meselesi.

Kendinizde sevdiğiniz ve sevmediğiniz özellikler neler?
Sevmediğim özelliğim diye tanımladığım bir şey yok. Ben çok yönümü değiştirdim, yıkıcı duygularımdan kendimi arındırdım. Eskiden korkularım vardı, kadın-erkek ilişkilerinde yerleşik, köklerden gelen kadın olma hallerim vardı. Onların hepsini, doğru iletişim kurmak için törpüledim. Kadın olmaktan ziyade insan olarak bir ilişkide nasıl konumlanabileceğimi çözmeye çalıştım. Çok egosantrik ve zorlu bir kadındım, onları olabildiğince eledim. Zaten o yüzden Demir de on yıldır benimle yan yana durabiliyor, on yıl uzun bir süre çünkü. O da değişti, ben de değiştim.

Demir Demirkan'la ilişkiniz nasıl gidiyor?
Çok güzel, çok ciddi bir armoni içindeyiz. Artık bir süre sonra bir ilişkiyi iki taraflı yapılandırmaya çalışmak huzur, mutluluk ve uyum getiriyor. Yıllar var ki biz hiç kavga etmeyiz, yıllar var ki birbirimizi değiştirmeye yönelik bir talepte bulunmayız. Ben kafamda yarattığım Demir'i değil, gerçeğini görmeye çalıştığım bir bakış açısıyla ona yaklaşıyorum. Ondan bir beklentim yok. Beklentisiz bir ilişki kurmak dünyanın en zor işi. Çünkü insan ilk önce karşılığını görmek için bir ilişkiye giriyor. İlişkiler sanki karşılıklı, ticari bir hareketmiş gibi algılanıyor maalesef. Bu tip bir ilişkilerin içinde sevgi kelimesini kullanmak mümkün değil. Beklentisiz ama sevgi dolu durabildiğinde gerçek sevgi ortaya çıkabiliyor. On yıldır Demir'le biriktirdiğim anılarıma bakmaktan ziyade onu her gün unutup yeniden görmeye çalışıyorum. Bu beklentisiz ve kayıtsız durum çok zor da algılanan bir şey, kitaplar devirdim bunun için. Gittim, geldim, zorlandım ama şimdi bir yere oturttum, o oturttuğum yer çok ilginç, çok özgür bir yer, acı çekmeyen bir yer. O beklentilerin hiçbirini yaşamıyorsan çok özgür ama çok bağlı bir ilişki kuruyorsun. Uzaklaşacağı sanılır insanların halbuki bu şekilde tam tersine inanılmaz bir çekim başlıyor, çok acayip bir şey.

Beslenme düzeniniz nasıl?
Ben aslında Türk görünümlü Japon'um, içimde bir Japon yaşıyor. En çok sevdiğim yemek suşi, her saat suşi yiyebilirim. Benim beslenmem çok basit, pirinç ve balık, başka bir şey yok yani. Suşi balığı ve ızgara balık yerim. Kızartma asla yemem. Pirinç delisiyim. Bol su içiyorum, yeşil çaycıyımdır. Sabah aç karnına bir buçuk, iki litre su içiyorum. Bol içtiğim yeşil çay da bütün toksinlerden arınmamı sağlıyor. Sigara, içki, kahve içmem, şeker yemem. Kalın bağırsak ameliyatı geçirdim ve bu yüzden glutensiz ürünler yemem gerekiyor. Un, şeker yiyemiyorum. Buzdolabımda soya sütü, pirinç patlağı, glutensiz ekmek ve şeftali her zaman vardır.

Siz yemek yapıyor musunuz?
Suda, içinde enterasan sosları olan balıklar yapabilirim. Balık çorbası, folyo kağıdında buharda balık yapabiliyorum. Zaten böyle beslendiğim için daha çok Uzakdoğu, Çin mutfağından sebzeli yemekler yapıyorum. Pilavı çok iyi yaparım, bütün arkadaşlarım Sertab pilavı yemeye gelirler.

Hayatınız boyunca unutamadığınız bir an?
Herhalde, Amerika'da ameliyata gidişimde yol boyunca yaşadıklarımı asla unutamam. Üç ameliyat oldum, ilkinde ölümün ucundan döndüm. O zamanlar gözümün önünden gitmiyor.

Cosmopolitan
(Özge Zeki)